سلامی دوباره به همه خوبان

نمیدونم واسه ماه رمضون چی بنویسم راستش تو این ماه هرچه کردم نتونستم چیزی بنویسم الان هم مثل همه وقتای دیگه هستم فقط وقتی امروز صبح بعد از اذان تو آسمون خبری از ماه نبود به خودم گفتم ای دل غافل این هم ماه رمضان که دیگه رو به اتمام است و امید که همه تونسته باشن نهایت استفاده را برده باشند و حد اقل به خودشناسی هرچند کم رسیده باشند که خودشناسی مقدمه خداشناسیه حالا هم واسه اینکه از این وب و نت و وبلاگ بی بهره نشده باشیم قسمتی از دعای امام سجاد که در خصوص وداع با ماه رمضان هستش رو میذارم اینجا و از هرکی که این دعا را خواند و میخوام که ما رو هم دعا کنه

                                                        خدایا

خدایا !!!

ای آنکه در پاداش خود مزد نمی خواهی و ...


خدایا !!!

ای آنکه در پاداش خود مزد نمی خواهی و ای کسی که در عطا و بخشش پشیمان نمیشوی ، و ای آنکه با بنده خود به مانند او رفتار نمی کنی ! نعمت تو آغازین و بی استحقاق و بخشش تو بی رشوت و کیفر تو عدالت و حکمو فرمان تو خیر و برکت است اگر بخشش کردی آن را به منت نیالودی و اگر منع کردی از روی ستم نبود . شکر کننده ات را شکر می گذاری حال آنکه تو خود آیین شکر گزاری را بردل او افکندی ستایش کننده ات را پاداش می دهی حال آنکه تو خود رسم ستایش آموخته ای .پرده پوشی میکنی از کسی که اگر میخواستی رسوایش می کردی و می بخشی بر کسی که اگر می خواستی از او باز می داشتی ؛ در حالی که این هر دو به رسوایی و باز داشتن سزاوار بودند جز آنکه کارهایت را بر فضل و احسان نهاده ای و قدرت و توانایی خود را بر گذشت و چشم پوشی جاری داشته ای . با معصیتکاران به شکیبایی روبرو شده ای و کسانی که بر خویشتن عزم ستم کرده اند با مدارای خود مهلت داده ای در عذابش درنگ کرده منتظر می مانی تا شاید به سوی تو باز گردند و در عقوبت آنان شتاب نمی ورزی تا مگر توبه کنند تا کسی از سوی تو هلاک نگردد و در پرتو نعمت تو به شقاوت نرسد ،‌مگر پس از آنکه راه هر گونه عذرآوری و بهانه جویی برویش بسته شد و حجت ها یکی پس از دیگری بر او تمام شود . همه اینها ای کریم ! از عفو و کرم تو مایه می گیرد و بهره ای است که از مهر و شفقت تو بر می خیزد ای بردبار!

 خدایا تو همانی که برای بندگانت دری به سوی عفو گشوده ای و آن را توبه نامیده ای و برای عبور از این در راهنمایی از وحی خود قرار داده ای تا راه را گم نکنند . برای همین -‌ای کسی که فرخنده است نام تو -فرمودی : (( به در گاه خدا توبه ای راستین کنید باشد که پروردگارتان بدی هایتان را از شما بزداید و شما را به باغهایی که از زیر درختان آنا جویبارها روان است در آورد ،‌روزی که خدا پیامبر و کسانی که به وی گرویدند خوار نسازد نورشان که از پیشاپیش و از سوی راستشان شتابان می رود می درخشد تا به آسانی بگذرند و گویند : ای پروردگارمان !‌نورمان را تمام دار و گناهان را بیامرز که تو بر هر چیزی توانایی)). پس بعد از گشودن این در (توبه) و به پاداشتن راهنما، عذر و بهانه آن کس که ازورود به آن منزل غفلت ورزد چه خواهد بود ؟

و تویی که در این تجارت به سود بندگانت بر عطای خویش افزودی تا در تجارتشان با تو سود برند و در کوچیدن به سوی تو و فزون بخشی تو کامیاب گردند .از این رو –ای کسی که نامت خجسته و برتر است – فرمودی : ((هرگاه کاری نیک آرد او راست ده برابر پاداش و هرکه کار بدی آرد جز به همانندش کیفر نبیند )) ؛‌و نیز فرمودی : ((مثل صدقات کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق میکنند همانند دانه ایست که هفت خوشه برویاند که هر خوشه ای صد دانه باشد و خداوند برای هر کس که بخواهد آن را چند برابر می کند )) و نیز فرمودی : ((کیست آن کس که به خداوند وام نیکویی دهد تا خدا آنرا برای او چند برابر بیفزاید)) و چه بسیار از اینها که در قرآن فرستادی و مژده نیکی های چندین برابر دادی .

و تو همانی که با سخن خود از جهان غیب و با تشویقی که در آن بهره بندگانت بود ایشان رازی ره نمودی که اگر پنهان می کردی چشمانشان در نمی یافت و گوش هایشان نمی گرفت و اندیشه هاشان به آن نمی رسید برای همین فرمودی : ((یادم کنید تا یادتان کنم سپاسم گویید و نا سپاسیم مکنید )) و نیز فرمودی  : ((هر گاه سپاس گزارید هر آینه افزون خواهم کرد و اگر ناسپاسی کنید راستی که عذابم سخت است )) و باز فرمودی : ((مرا بخوانید شما را پاسخ می گویم آنان که از بندگی من سر برتابند خوار به دوزخ در آیند )) . پس خواندن خود را عبادت و ترکش را کبر ورزی نامیدی ،و بر ترک آن همراه به در آمدن به دوزخ همراه با خواری تهدید کردی . از این رو بندگانت تو را به نعمت و بخششت یاد کردند و به فضل و احسانت سپاس گفتند و بر وفق فرمانت تو را خواندند و در راه تو به عزم افزون خواهی دهش کردند و در پرتو  آن از خشم تو رها گشتند و به رضای تو کامیاب شدندو ای خدای من ! ‌اگر یکی از آفریدگانت دیگری را به آنچه که تو بندگانت را بدان رهنمودی راه می نمود سزاوار ستایش بسیار بود و او را به نیکی یاد می کردند و منت او را داشتند و به هر زبانی ثنایش می گفتند.